Wie ben ik? 

Hallo mijn naam is Daisy Goedhart, geboren in 1990 en woon inmiddels al 34 jaar in de mooie provincie Noord Brabant in het dorpje Sprang-Capelle. Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Toen ik begon met mijn website had ik een doel voor ogen om mensen te motiveren om nooit op te geven. Zo kan het zijn dat je door ziekte, overgewicht, motivatie problemen of welke ander probleem dan ook geen zon meer aan de hemel ziet schijnen. Ook ik kom van een situatie af waarbij ik van het ene op het andere moment mijn leven compleet zag instorten, dat door een ongeval. Maar nooit heb ik opgegeven. 

HET ONGEVAL
In mijn junior jaren, in de leeftijd van 12 t/m 19 ben ik gaan skeeleren, fanatiek dat was ik zeker. Later ging ik ook schaatsen, vooral marathons, daar lag mijn passie. Ook langebaan schaatsen deed ik toen, alleen hierin was ik wat minder goed. In het marathon schaatsen heb ik mooie resultaten behaald. Er lagen op dat moment voor mij mogelijkheden om naar Heerenveen te verhuizen en de mogelijkheden verkennen om van regionale sporter de stap te zetten naar een landelijke schaatsster.
Tot die ene marathon die voorgoed mijn leven veranderde, tot de dag van vandaag. Tijdens deze landelijke marathon vloog ik samen met vele andere, uit de bocht. In 2009, waren er al wel boardingen langs de baan, alleen waren deze nog niet van de juiste kwaliteit en stonden  niet vast. Waardoor wij met zo´n 20 schaatsers op het beton beland zijn aan de andere kant van de boarding. Tijdens deze enorme val heb ik onbewust een arm of been van iemand in mijn buik gekregen. De dag na dit ongeval begon alle ellende, waarbij ik op dat moment nog niet wist wat mij te wachten stond.

Dat zelfde weekend, een dag na het ongeval  belande ik nog in het ziekenhuis, met enorme buikpijn. Er stonden vanaf dat moment vele medische onderzoeken op mij te wachten. Zoals bloedonderzoeken, echo´s, scans etc. Na weken ziekenhuis in en uit te zijn gegaan, kwam er geen diagnose waar mijn hevige buikpijnklachten op dat moment vandaan kwamen. Ik had toen de leeftijd van 19 jaar, en was gelukkig woonachtig bij mijn ouders. Mijn ouders droegen toen, dag in en dag uit de zorg voor mij. In dat jaar zat ik ook nog op school, in mijn laatste examenjaar. Mijn studie was Vormgeving, Reclame, Presentatie en Communicatie. Ik was niet meer in staat om nog hele dagen naar school te kunnen gaan. De eerste periode kwamen mijn buikpijn aanvallen om de dag, maar al snel werd het meerdere keren per dag. Waardoor het niet meer mogelijk was om de volledige lessen te volgen op school. Gelukkig had ik mij de eerste 3 jaar al flink bewezen waardoor ik mijn laatste examenjaar voor ¾ deel verder vanuit huis heb kunnen afmaken, en daardoor mijn diploma nog wel heb kunnen behalen.

Ik heb toen veel verschillende artsen en ziekenhuizen bezocht, maar op geen enkel moment kwam het verlossende woord waar de klachten vandaan kwamen. Wat had ik op dat moment een enorme pijn, en door de hevige buikpijnklachten kon ik alleen maar op bed liggen en afwachten wanneer het weer over zou gaan. Omdat de pijn enorm hevig was, viel ik daardoor ook nog eens kilo´s af. De artsen in Tilburg wisten zich geen raad meer. Ze stuurde mij zelfs naar een psycholoog en psychiater. Omdat er lichamelijk niets te vinden was, moest het iets geestelijks zijn en zou het ervaren van de pijn tussen mijn oren zitten. Voordat er verdere lichamelijke onderzoeken zouden plaatsvinden moest ik eerst 10 behandelingen bij een psycholoog ondergaan hebben. Ook hier was er geen diagnose vast te stellen. De psycholoog wilde nog een uitgebreide test  laten doen, ook uit deze tekst kwamen geen psychische afwijkingen naar voren. Uiteindelijk werd er besloten om alles uit te sluiten, mij door te sturen naar een psychiater. Ja je leest het echt goed, een psychiater, vanaf dat moment begon ik aan mezelf te twijfelen dat de vreselijke pijn dan wellicht toch tussen mijn oren zou zitten, en er lichamelijk ook daadwerkelijk niks aan de hand zou zijn. 

Al snel ging de knop om en besloot ik volledig op mijn eigen gevoel af te gaan. Ik was ervan overtuigd dat het niet tussen mij oren zat. Tijdens het eerste gesprek met de psychiater besloot deze al om na het eerste consult te stoppen, het was namelijk zonde van zijn en mijn tijd. Er moest snel verder onderzoek plaats vinden wat ik nou lichamelijk mankeerde. Deze ellende duurde zo´n 8 a 9 maanden lang, inmiddels was het juli 2020 en konden mijn ouders het echt niet meer aanzien, om hun dochter zo te zien lijden. Die ene avond in de maand juli, was het zo enorm hevig met extreme pijn,  dat we naar de spoedeisende hulp UMC in Utrecht zijn gereden, op dat moment woog ik nog maar 45 kilo. Weer een ander ziekenhuis met een andere kijk naar mijn lichaam dat was het idee om naar een ander ziekenhuis te gaan. Al snel werd ik daar binnen geroepen en vonden er ook daar nieuwe onderzoeken plaats. Op dat moment trof ik een arts, die nog twijfelde over mijn diagnose, maar in gesprek wilde met andere artsen. Hij stuurde mij naar huis en gaf aan binnen een week opnieuw contact met mij op te nemen.

En inderdaad werd ik binnen een week gebeld, de arts wist mijn diagnose, het zou het Syndroom van Acnes zijn. Het Syndroom van Acnes houdt in dat je beknelde zenuwen hebt in de buikwand. Hij was op een symposium geweest van Dr. Roumen.  Dr Roumen was als eerste arts in Nederland bekend met het Syndroom van Acnes. De arts in het UMC wist het echter niet zeker en stuurde mij door naar het MMC in Veldhoven. Toen ik daar eenmaal was haalde Dr Roumen  een wattenstaafje over mijn buik en daar was de officiële diagnose van het Syndroom van Acnes. Je kunt het niet geloven, na zoveel maanden van pure wanhoop en zoveel onderzoeken, dat op zo'n eenvoudige wijze de daadwerkelijke aandoening vastgesteld kan worden, met een wattenstaafje. Wat wel een enorme complicatie was dat ik dit op 2 verschillende plekken in mijn buikwand had. Zowel hoog in de buik als laag in de buik. Dr. Roumen was pas net begonnen met patiënten te behandelen voor het Syndroom van Acnes. Dit syndroom was niet bekend bij artsen in Nederland, maar in Amerika was het al tientallen jaren bekend.  Dr. Roumen heeft gestudeerd in Amerika en was hiermee dus als enigste arts in Nederland bekend mee. Helaas heeft het daardoor zo lang geduurd dat de diagnose vastgesteld kon worden.
Als eerste behandeling kreeg ik injecties, die werden geplaatst in mijn buikwand, oh wat was het heerlijk om even geen buikpijn klachten te ervaren. De injecties sloegen meteen aan, het enige nadeel van deze injecties was dat het maar voor zeer korte duur was. Vaak na een dag kwamen de klachten weer terug. Al snel besloot Dr. Roumen mij als een van de eerste patiënten in Nederland te gaan opereren aan het Syndroon van Acnes. De 1e operatie vond plaats onder in mijn buik, aan de rechterkant ter hoogte van de navel. Nadat ik uit de narcose kwam merkte ik al snel verschil onder in mijn buik, de buikpijnklachten daar waren verdwenen, de klachten hoog in de buik waren nog aanwezig. Hier was ik toen ook nog niet aan geopereerd omdat Dr Roumen  eerst wilde afwachten of  de klachten onderin de buik zouden verdwijnen. Inmiddels waren we al bijna een jaar verder na het ongeval op het ijs. Al snel werd de 2e operatie ingepland boven in de buik (omstreeks/ hoogte maag). Helaas waren na deze operatie de buikpijnklachten niet verdwenen, vooraf was dit duidelijk vermeld dat die kans mogelijk  aanwezig zou zijn. Kort erna vond de 3e operatie plaats wederom boven in de buik. Ook na deze operatie waren de klachten daar niet verdwenen, en vanaf dat moment werd ik opgenomen, door de extreme pijnen die ik op dat moment had,  in het ziekenhuis MMC te Veldhoven.  Naar huis gaan was geen optie meer.

Weken aan een stuk lag ik in het ziekenhuis en vonden er allerlei nieuwe onderzoeken plaats, fysio behandelingen maar ook onderzoeken op de operatiekamer,  waar ze met stroomschokjes de zenuw probeerde uit te schakelen. Ook hiermee boekte men niet de gewenste resultaten. Ik leefde vanaf dat moment in het ziekenhuis. Ik hoopte iedere dag dat de pijn zou afnemen. Natuurlijk kwamen er vanaf dat moment twijfels in mij op, over mijn gezondheid en had ik weinig tot geen vertrouwen meer in mijn lichaam. Moest ik nu zo verder leven? Dit was geen leven! Onmogelijk kon ik met deze pijn verder leven.  En vroeg Dr Roumen om een keer te opereren. De artsen stonden hier niet achter, vooral omdat de operatie voorafgaand  geen gewenst resultaat liet zien. Het antwoord van Dr Roumen hierop was dat hoe meer zenuwen worden verwijderd hoe groter de kans op volledige beschadigingen van de zenuwen met alle gevolgen van dien.  Ik moest rekening houden met uitval van armen/benen De weken in het ziekenhuis gingen voorbij, en de klachten namen als maar toe.

Nogmaals ben ik in gesprek gegaan met Dr Roumen, er was in mijn ogen geen andere optie dan nog een laatste keer te opereren. Met een kleine kans om zo weer misschien een pijnloos leven te kunnen leiden. Uiteindelijk ben ik voor de 5e keer geopereerd, de artsen hadden geen andere keus meer, eigenlijk stonden ze er ook niet achter. Ik moest tekenen dat deze operatie moest plaatsvinden onder mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik had geen keuze…de pijn daar kon ik niet mee leven….. Op hoop van zegen, met het laatste beetje energie wat ik op dat moment nog had ging ik die operatie in. Wat was ik op dat moment gespannen, voor deze operatie, dit was mijn enige hoop op een beter leven met minder pijn. Op 19 januari 2010 waren er vele artsen tijdens de operatie aanwezig om te leren van Dr Roumen over het Syndroom van Acnes.  Na de operatie opende  ik mijn ogen op de uitslaapkamer en wilde bijna huilen van geluk, maar durfde het op dat moment nog niet. Ik durfde niet omdat ik zoveel had geleden, de hoop inmiddels had opgegeven, maar op dat moment voelde ik geen buikpijnklachten meer, en al mijn ledenmaten kon ik ook nog bewegen. Wat een opluchting, wat een geluk na 1,5 jaar  kon ik weer leven zonder pijn.

Ik wilde mijn leven weer gaan oppakken. Maar al snel merkte ik, dat er steeds enorme hoofdpijn en duizeligheid bij normale dagelijkse dingen optraden. Hiervoor kreeg ik een nieuwe hersenscan en uit deze scan kwamen gelukkig geen afwijkingen. Ik werd doorgestuurd naar een manuele arts, en na onderzoek stelde de arts vast dat er sprake was van een whiplash, die echter onopgemerkt was gebleven.   Dit omdat mijn buikpijnklachten heftiger waren  dan de klachten van de whiplash. Al snel kreeg ik hiervoor diverse behandelingen maar meestal zonder al te veel resultaat of met een kort durend resultaat. Maanden lang probeerde ik diverse behandelplannen te ondergaan, het koste veel energie en leverde steeds niks op.  Op dat moment was het een enorme teleurstelling, ik dacht eindelijk mijn leven te kunnen oppakken maar kreeg de ene tegenslag naar de andere te verwerken.

Uiteindelijk kwam ik bij een manueel arts terecht, een echte specialist. Zijn behandelingen sloegen wel aan. Door het manueel forceren van mijn nek, werd de pijn minder en draagbaarder. En kon ik vanaf dat moment weer leuke dingen ondernemen en mijn leven oppakken.
Mijn whiplash klachten zijn er altijd, soms valt het mee, maar op andere momenten zorgt het voor beperkingen. Ik leef met chronische whiplash klachten die nooit meer volledig weg gaan. Iedere 2 tot 3 maanden wordt ik aan mijn nek behandelt omdat in deze periode de klachten dan steeds langzaam toenemen. De hoofdpijn en duizeligheid nemen dan toe. Wat zich dan weer uit in vermoeidheid. Soms gebeurt het dat ik sneller een behandeling nodig heb, bij het maken van een verkeerde beweging, of bij een val met de fiets bijvoorbeeld. Dagelijks ondervind ik dus nog klachten van deze heftige val in oktober 2009. Artsen zeiden dat ik nooit meer kon sporten op een intensief niveau, en aan wedstrijden hoefde ik al helemaal niet te denken.

Nadat ik mijn leven weer langzaam kon oppakken begon ik met fietsen, ik kon maximaal een uurtje fietsen langer niet. Ik ging s avonds om half 8 naar bed, ik had de rust nodig om de dag erop weer te kunnen werken.  Maar met hulp heb ik dit weten te veranderen, door mezelf steeds te blijven uitdagen. Door langzaam de duur van de inspanningen en de intensiteit op te schroeven werd mijn algehele lichamelijke conditie beter.  Ik hoefde niet meer om half 8 naar bed. Van 1 uur ging ik naar 2 uur fietsen.  En zo bouwde zich dat langzaam op. Waarom…omdat ik het zo graag wilde. Zo bleef ik stappen zetten soms 2 stappen vooruit, en dan 3 stappen achteruit. Maar uiteindelijk werden het steeds meer stappen vooruit en kon ik steeds langer en intensiever sporten.  Maar soms loop ik toch  tegen beperkingen aan. Ik zou graag meer wedstrijden willen rijden, consequent willen trainen en naar doelen willen toewerken. Maar door de chronische klachten is dat niet altijd mogelijk, en moet ik soms wedstrijden afzeggen of kan ik bij  een toename van de klachten niet fietsen en/of minder intensief.

Maar ik vindt dat ik hierover niet moet klagen. Ik mag blij zijn dat ik na dat ongeval in 2009 weer kan sporten en lekker kan fietsen. Ik geniet dan ook van iedere rit op de fiets. Wat mij is overkomen kan ons allemaal overkomen. Een reden te meer om te genieten van iedere dag.
Pak je fiets en rij een rondje en geniet van het feit dat je gezond genoeg bent om een stukje te fietsen. Dat is een mooi begin. En daag daarna jezelf uit, je zult merken je gaat groeien.

Dat je meer plezier krijgt en energie. 

Als je tot hier bent gekomen met lezen, wil ik je bedanken dat jij de tijd hebt genomen om je hier doorheen te worstelen.